Θεατοί ..εν δράσει σε μια τραπεζαρία και κέρδισαν τη βραδιά και τις καρδιές του κοινού!

Πέμπτη 11 Ιουνίου 2009

Απο τον Παύλο Λεμοντζή

Το ΤΕΙ Καβάλας με το θεατρικό του εργαστήρι, προσέφερε «πνευματική τροφή» στους θεατές  και υπόσχεση στους σπουδαστές, για ένα διευρυμένο μελλοντικό  πεδίο δράσης.
   Το έργο έγραψε ο  Α.R.GURNEY το 1982 στην Αμερική, η Θάλεια Σκαρλάτου το μετέφρασε και η Κάλλη Πρεπόνη το σκηνοθέτησε για λογαριασμό του ΤΕΙ Καβάλας.
  Η παράσταση μια και μοναδική, το βράδυ της Τετάρτης, στο κατάμεστο αμφιθέατρο του ΤΕΙ και, για πρώτη φορά, θεατρική στέγη στα δρώμενα του ιδρύματος.  Αν θέλει ο άνθρωπος και βουνά γκρεμίζει, λέει μια λαϊκή παροιμία. Έτσι κι εδώ. Ήθελαν οι του ιδρύματος, από τον Πρόεδρο Αθανάσιο Μητρόπουλο και το συμβούλιο, έως τον ηλεκτρολόγο και τον πρωτοετή σπουδαστή, να γίνει μια παράσταση σε ένα χώρο φτιαγμένο για διαλέξεις και εκδηλώσεις, διάφορες της θεατρικής τέχνης. Και το κατάφεραν. Με κόπο και θυσίες. Με ξενύχτια και προσωπική εργασία. Με μέθοδο και εξωτερική συνεργασία συντελεστών. Το αποτέλεσμα, δικαίωσε όλους.

   Και μόνο  για το γεγονός ότι 35 σπουδαστές πήραν μέρος στην παράσταση, είναι άξιο συγχαρητήριων το εγχείρημα. Τριανταπέντε παιδιά επί σκηνής, τρακόσια στην πλατεία σε  μια δική τους βραδιά, που θα μπορούσαν όλοι να ήταν μοιρασμένοι σε καφετερίες της πόλης, σε ηλεκτρονικά παιχνίδια ή σε οτιδήποτε άλλο, μακριά από το θέατρο. Μαζί τους και οι Καβαλιώτες που σπεύσαμε να δούμε και να χειροκροτήσουμε την προσπάθεια, να μάθουμε τον συγγραφέα και το έργο του.

   Στο επαγγελματικό θέατρο, « η τραπεζαρία» ανέβηκε από τη σκηνή  «Πολιτεία» σε σκηνοθεσία του Τάκη Τζαμαριά που θα δούμε τη δουλειά  του στο φεστιβάλ Φίλιππων και στο έργο των Καβαλιωτών Αντώνη και Κώστα  Κούφαλη, « πάχνη» και σημείωσε επιτυχία.
   Πρόκειται για 18 σκηνές, η κάθε μια από τις οποίες είναι μια φωτογραφία που ακινητοποιεί μια στιγμή καθημερινότητας, σημαντική ή ασήμαντη,  τρυφερή, κρίσιμη ή αδιάφορη. Μια αντανάκλαση της πραγματικότητας με την απεριόριστη πολυσημία της. Στιγμές κατά κανόνα κωμικές, σε έναν δραματικό χρόνο που καλύπτει τον 20ο αιώνα και αν αφαιρέσουμε αμερικανικές συνήθειες και διαφορές ευμάρειας , ανώτερου ,δηλαδή, βιοτικού επιπέδου, θα μπορούσαμε να τις εφαρμόσουμε στην ελληνική πραγματικότητα. Τουλάχιστον οι απόπειρες ανθρώπινης επαφής, δε γνωρίζουν εθνότητες και δυτικές , ανατολικές ή υπερατλαντικές κουλτούρες.

  Η σκηνοθεσία της Κάλλης Πρεπόνη ευρηματική με τη μια σκηνή να εισέρχεται στην άλλη, λιτό και εξαιρετικά λειτουργικό το σκηνικό, οι χώροι υπόγειοι και εξωτερικοί επαρκώς εκμεταλλεύσιμοι και ένας προσωπικός της άθλος. Συντόνισε με επιτυχία 35 άτομα επί σκηνής. Όλοι οι σπουδαστές υπέροχοι, σαφώς μερικά παιδιά ξεχώρισαν, αλλά καταχειροκροτήθηκαν οι πάντες και η ζωντανή μουσική αξίζει ιδιαίτερης μνείας.
 
  Αν πρέπει κάτι να πω που θέλει επανεξέταση, επειδή το έργο θα ανεβεί και πάλι τον Οκτώβριο στην Καβάλα, είναι η μεγάλη διάρκεια της παράστασης. Νομίζω θέλει ψαλίδισμα το κείμενο και ίσως πρέπει να το προσέξει  αυτό η κ. Πρεπόνη. Κατά τα άλλα αξίζει η στήριξη της προσπάθειας και εύχομαι να δούμε την ομάδα και με ένα βραβείο τουλάχιστον στο χέρι, επειδή θα διαγωνιστεί στην «πανεπιστημιάδα».
 Τα εύσημα σε όλους όσοι βοήθησαν στην πραγματοποίηση του «ονείρου», είναι πολλά τα ονόματα και των συντελεστών και των ανθρώπων που συνέβαλαν στην επιτυχία. Μπράβο σε όλους.